یك رسانه امریكایی به ایده پردازی تكراری برای حفظ نفوذ سیا درایران دست زد.

 روزنامه وال استریت ژورنال در مقاله‌ای ضمن تشریح وضعیت کشور ایران پس از انتخابات دهمین دوره‌ی ریاست جمهوری، برخی راه‌کارهای ارائه شده توسط بعضی از مقامات آمریکایی که برای جلوگیری از بی اعتبار شدن عناصر وابسته به خود در جمهوری اسلامی ایران را در قالب طرح کمک‌های آمریکا برای فرار از سانسور اینترنت در ایران و ایجاد بستر مناسب برای ارتباط معترضین و هواداران جریان فتنه با خارج از کشور ارائه شده است، اشاره می‌نماید.

روزنامه مذکور در بخشی از این مقاله آورده است:"...بعضی اوقات ایده‌های کوچک می‌تواند تأثیرات زیادی داشته باشد. در مورد ایران نیز این امر ممکن است صادق باشد. ابتکار کوچکی برای کمک به اصلاح‌طلبان دموکراسی‌خواه در حال تصویب در کنگره است. این ایده بسیار ساده است: با سرمایه‌گذاری کمی پول، دولت ایالات متحده می‌تواند به تلاش شهروندان ایران برای فرار از سانسور اینترنت و ارتباط با خارج کمک کند[...] قویترین ابزار های معترضین در ایران تویتر،فیس بوک ،مای سپیس و پیامک‌هایی بود که معترضین در میان خود پخش و از آن برای ارتباط با دنیای خارج استفاده می‌کردند. در ماه‌های بعد از انتخابات، سوالی که توجه سیاست مداران ایالات متحده را به خود جلب کرده این است که آیا آمریکا باید به تظاهرات‌کنندگان کمک کند؟ و اگر بخواهد کمک کند چگونه می‌تواند این کار را انجام دهد که در عین حال این‌گونه القا نشود که تظاهرکنندگان دست نشانده‌های ایالات متحده هستند..."

   در بخش دیگری از مقاله‌ی مذکور به نقل از فونتن مشاور سابق مک کین و محقق ارشد مرکز امنیت آمریکای جدید آورده است: "...بنابراین ما تصمیم گرفتیم به جای بمباران کردن ایران با پیام های از جانب آمریکا ،گفت وگوهای که بعد از انتخابات در ایران ایجاد شد را تسهیل نمائیم این اقدام نه در جهت تغییر رژیم بلکه اقدامی در راستای ارزش‌هایی که آمریکا مدافع آن است؛ می‌باشد و نتیجه این گفتگو ها "،قانون ندا یا قربانیان سانسور در ایران " بود که دولت آمریکا را موظف می کرد سرورها وآدرس های اینترنتی فراتر از اختیار دولت ایران ایجاد کند و فن آوری های را به کارگیرد که به ایرانیان اجازه (می)دهد به این سایت ها بدون شناسایی شدن ،دسترسی پیدا کنند و با یکدیگر و با دنیای خارج در ارتباط باشند[...] خوبی قانون ذکر شده این است که ؛ این فانون ، نگرانی های که دولت آمریکا را در کمک به جنبش اعتراضی محدود می‌کرده را به نوعی مد نظر قرار می‌دهد. نگرانی اول این است که هرگونه کمک آشکار آمریکا به آن‌ها به دولت ایران اجازه می‌داد. آن‌ها را به عنوان ابزار دست دولت‌های خارجی نشان می‌دهد..."

  این قانون به طور مستقیم از جنبش اعتراضی ایران حمایت نمی‌کند، ولی از حق جهانی آزادی بیان دفاع می‌کند و با وجود این قانون به جنبش اعتراضی اکسیژن برای تنفس می‌دهد، اما در عین حال در صدد تغییر رژیم نیز نخواهد بود..." 

    دولت آمریکا در امتداد سیاست‌های مداخله‌گرایانه خود در سایر کشورها به ویژه جمهوری اسلامی ایران سعی دارد طرح‌های حمایتی خود را به‌گونه‌ای ارائه نماید که توان دولت‌های مورد تعرض قرار گرفته را برای مواجهه و برخورد با عوامل آمریکایی کاهش دهد. به همین سبب کمک‌ها و حمایت‌های آمریکا در قالب عبارات زیبا و فریبنده‌ای نظیر "ارتقاء ارزش‌های دموکراتیک"؛ "حقوق بشر"؛ "دسترسی آزاد به اطلاعات" و... و نه به عنوان کمک به مخالفان دولت‌های خارجی صورت می‌گیرد.