ناامنی اجتماعی زنان

برای تصویر ساده‏تر ناامنی اجتماعی زنان، از جلوه‏های اثر آن یعنی هیجان، ترس و بیم کمک می‏گیریم. با پیرمرد صالحی آشنا بودم. نگهبان یک کارخانه بود. ترک‏زبان، اهل مرند و ساکن تهران بود. در برخوردهایش مشاهده کردم که در فرزندزایی عروسش تولد پسر را بر تولد دختر ترجیح داد. در وقت دیگری با زمینه مناسب در باره زن و مرد و برابری و نابرابری‏شان سؤال کردم. گفت هر دو انسانند و مخلوق خدا و برتری نزد خدا به تقوا است. در این دنیا هم افراد وضعیتهای مختلفی دارند. پرسیدم فرزند دختر برای پدر بهتر است یا فرزند پسر؟ گفت: فرقی ندارند. به شخص مربوط است که اخلاق و ایمانش چه باشد. از دو فرزند، گاهی یکی مهربان و یکی بی‏اعتنا است. دختر و پسر هم ندارد. پرسیدم: چرا برخی فرزند پسر را بر فرزند دختر ترجیح می‏دهند؟ گفت: هر کسی فکری دارد. گفتم: شما کدام را ترجیح می‏دهید؟ گفت: من پسر را بر دختر ترجیح نمی‏دهم. گفتم از تولد پسر بیشتر از تولد دختر خوشحال شدی! گفت: این به خاطر ترجیح پسر بر دختر نیست بلکه پسر را که داماد کردی موعظه‏اش می‏کنی که با همسرت خوش‏رفتار باش ولی دختر را که عروس کردی دائما دلهره و خوف داری که اذیتش نکنند، کتکش نزنند، از منزل بیرونش نکنند و ... فقط برای این.

«ناامنی اجتماعی زنان» در جامعه کنونی ایران، تا اندازه‏ای ـ و البته بسیار کمتر از گذشته‏ها ـ وجود دارد و راه درمان آن دارای اجزایی است که اولین جزء آن «استقلال اجتماعی زنان» است. استقلال اجتماعی زنان به معنی ترک فرزندی، یا ترک بانویی یا ترک مادری نیست، بلکه اگر استقلال اجتماعی زنان حاصل شود می‏توان «فرزندی»، «بانویی» و «مادری» را در سایه استقلال اجتماعی زن دوباره تعریف و ترسیم کرد.

منبع:سایت حوزه